اهالی تخته و گچ پای انتخاب

مهدی توسلی

ایران در آستان هی مه مترین رویداد سیاسی و تاریخی قرار گرفته است. انتخابات دهمین دوره مجلس شورای اسلامی قرار است جمعه هفتم اسفند در کشور برگزار شود و مردم وکلای جدید خود را انتخاب نمایند. این انتخابات به دلایل مختلف یکی از سرنوشت سا زترین رویدادهای سیاسی در کشور خواهد بود. میزان مشارکت مردم در این انتخابات از اهمیت ا ساسیب رخوردار م یباشد و حضور در پای صندو قهای رأی از تکالیف شهروندی مردم م یباشد. انتخابات فرایندی است که در پیوند با شهروندان و استقبال مردم از آن معنا پیدا م یکند. مرد ماند که طی این فرایند انتخاب م یکنند چه سرنوشتی را برای کشور خود رقم بزنند. مسلما انتخاب مردم نقش مهمی در تعیین سیاس تگذار یهای کشور دارا م یباشد. در فرایند انتخابات است که افراد و گرو ههای مختلف با برنام ههای متفاوت برای مدیریت کشور پا به میدان رقابت م یگذارند و شهروندان به عنوان مرجع اصلی قدرت از میان افراد و گرو ههای مختلف یکی را انتخاب نموده و بدین ترتیب برنام ههای آن فرد یا گروه مبنای بسیاری از سیاس تگذار یها و چگونگی مدیریت کشور قرار م یگیرد. فرهنگیان و نقش تشکل های معلمان این روزها تنور انتخابات را گرم کرده است و نامزدها دغدغه ی تأیید صلاحیت خود را دارند. مردم و اصناف و گروه های سیاسی نیز منتظرند تا ببینند از خان اول انتخابات که تأیید صلاحیت هاست چه افرادی به سلامت گذر خواهند کرد. چگونگی ریخته شدن آرای انتخابات مجلس به صندوق ها در ایران حکایت خاص خودش را دارد. در کلان شهرها که حدود نیمی از نمایندگان از این حوزه های انتخابی وارد مجلس می شوند، بیشتر آرا سمت و سوی سیاسی دارد ولی در شهرهای کوچک و مناطق روستایی این مناسبات قومی هست که تعیین کننده است. البته سوابق کاری و شخصیت، فن بیان و حتی قیافه ی نامزد و مقدار هزینها ی هم که برای تبلیغات می کند بسیار مهم است. در ایران احزاب سیاسی با نفوذی که بتواند آرای زیاد و تعیین کننده ای برای یک کاندیدا فراهم آورند وجود ندارد به همین دلیل بیشتر جبهه های سیاسی )احزاب و گروه های سیاسی هم سو( هستند که تا حدودی می توانند با پشتیبانی از یک نامزد موجبات موفقیت او را در انتخابات فراهم آورند. البته لازم به ذکر است که خود نامزد باید از یک رأی پایه ی قابل توجهی برخوردار باشد )حداقل حدود نصف آرای لازم برای پیروزی در حوزه انتخابیه داشته باشد( تا حمایت جبهه ی سیاسی خاص بتواند تعیین کننده گردد. این جبهه های سیاسی در حال حاضر جبهه ی اصلاح طلبان، اعتدال گرایان و اصول گرایان هستند. این گروه های سیاسی با نفوذی که در اقشار مختلف مردم دارند در شهرهای بزرگ همانندکرج میت وانند تاثیرگذار باشند. حوزه ی نفوذ اصلاح طلبان؛ طبقات متوسط و تحصیل کرده دانشگاهی و بخش صنعت و فرهنگیان و ... است و اصول گرایان نیز در طبقات سنتی و سرمایه داران و بازاریان سنتی و اقشار مذهبی و که با مساجد و منابر مانوس هستند، میب اشند. اعتدال گرایان نیز حوزه ی نفوذی در بین هر دو طیف دارند. جداا ز جبهه های سیاسی، حمایت گروه های اجتماعی بزرگ مثل کارگران، فرهنگیان، هنرمندان، قهرمانان ملی، و فرهیختگان و نخبگان سیاسی جامعه نیز در رأی آوری کاندیداها کمابیش تاثیر گذار است. فرهنگیان بزرگترین گروه صنفی هستند که در جامعه حضور دارند ولی بر خلاف کارگران که از تشکیلات صنفی نسبتا منسجم و فراگیری برخوردارند؛ فرهنگیان از تشکیلات صنفی گسترده و با نفوذی در بین جامعه ی خود بهره نمیب رند. بزرگترین تشکیلات صنفی فرهنگیان کانون های صنفی فرهنگیان میب اشند که در مرام نامه ی آن ها فعالیت سیاسی وجود ندارد و گستردگی و نفوذ قابل توجهی نیز بین فرهنگیان ندارند. تشکل های دیگر )سازمان معلمان ایران، مجمع فرهنگیان ایران اسلامی، انجمن اسلامی معلمان( که در رویه کاری آن ها فعالیت سیاسی تعریف شده است، نیز از گستردگی و نفوذ صنفی به مراتب کمتری برخوردارند. لذا انتظار نمی رود که بتوانند به صورت مستقل کاندیداهایی را در انتخابات پشتبانی کرده و راهی مجلس کنند. اما تشکل های سیاسی صنفی فرهنگیان میت واند با وارد شدن در جبهه های سیاسی موجود و اضافه نمودن معدود کاندیدهای صنفی مورد نظرشان حداقل سهم را در لیست موجود داشته باشند و با اضافه شدن نام تشکل در کنار دیگر گروه های سیاسی موجود در لیست جبهه ی مورد نظر سهم خود را در موفقیت اعضای لیست ادا کنند و بعد از راه یابی نامزدهای جبهه ی مورد نظر به مجلس از آن ها انتظار داشته باشند که به خواسته های صنفی فرهنگیان توجه ویژه داشته باشند.